Gry z frisbee dla początkujących: jak zorganizować zabawę w parku

Do pierwszej zabawy z frisbee wystarczą dysk, druga osoba i wolny fragment trawnika. Zacznijcie od krótkich podań, a później dodajcie wspólny cel: serię chwytów, trafianie do wyznaczonego pola albo przekazywanie dysku w grupie. Frisbee można uprawiać we dwójkę i zespołowo. Poniższe zabawy to propozycje redakcyjne z uproszczonymi zasadami, które możecie dopasować do uczestników.

Wybierzcie wolną przestrzeń i ustalcie granice

W lubelskim parku poszukajcie miejsca, w którym tor lotu dysku nie przecina alejki ani przestrzeni zajętej przez odpoczywające osoby. Obejrzyjcie trawnik przed rozpoczęciem: omijajcie dołki, wystające korzenie, szkło i śliskie fragmenty. Zostawcie zapas miejsca po bokach oraz za osobą łapiącą, ponieważ pierwsze rzuty mogą polecieć w nieoczekiwanym kierunku.

Sprawdźcie oznaczenia i regulamin wybranego miejsca.
Wyznaczcie granice zabawy, korzystając z dobrze widocznych punktów lub własnych znaczników.
Umówcie się, że hasło „stop” oznacza natychmiastowe przerwanie rzutów.
Poczekajcie z podaniem, jeśli w pobliżu toru lotu pojawi się spacerowicz, dziecko lub pies.
Odłóżcie torby poza obszar, po którym będziecie się poruszać.

Na początek wystarczy jeden dysk. Przed użyciem sprawdźcie, czy nie ma pęknięć ani ostrych uszkodzeń krawędzi. Przy wietrze skróćcie podania; jeśli dysk regularnie opuszcza wyznaczone pole, zmieńcie ustawienie lub zróbcie przerwę.

Zacznijcie od spokojnych podań w parze

Pierwsza propozycja redakcyjna to kilka minut podań bez punktacji. Stańcie na tyle blisko, żeby odbiorca nie musiał biec do dysku. Rzucajcie dopiero wtedy, gdy partner patrzy i jest gotowy. Celem jest wygodne podanie, po którym łatwo przygotować następny rzut.

Ustawcie się naprzeciwko siebie i wykonajcie kilka próbnych podań z niewielkiej odległości.
Trzymajcie dysk za krawędź, skierujcie go w stronę partnera i spróbujcie nadać mu obrót ruchem nadgarstka.
Celujcie w okolicę tułowia, unikając rzutów w twarz i wysokich podań wymagających skoku.
Przy łapaniu spróbujcie zamknąć dysk między dłońmi: jedną nad nim, drugą pod nim.
Gdy obie osoby swobodnie podają i łapią, odsuńcie się o krok. Po kolejnych nieudanych próbach ponownie skróćcie dystans.

Nie zwiększajcie jednocześnie odległości i siły rzutu. Po nieudanym podaniu ustalcie, co utrudniło chwyt: dysk poleciał za wysoko, zbyt daleko czy obok partnera. W następnej próbie poprawcie tylko ten element.

Dwie osoby: seria chwytów i rzuty do pola

Kiedy zwykłe podania zaczynają wychodzić, dodajcie prosty cel. Poniższe propozycje redakcyjne pozwalają ćwiczyć bez wyścigu i bez skomplikowanego liczenia. Przed rundą ustalcie, czy chcecie współpracować, czy porównywać wyniki.

Wspólna seria: spróbujcie wykonać pięć kolejnych podań zakończonych chwytem. Po upadku dysku zacznijcie liczenie od nowa. Po udanej serii możecie zwiększyć cel.
Rzut do pola: ułóżcie własne znaczniki tak, aby wyznaczały szeroki prostokąt. Rzucajcie na zmianę z tej samej linii. Punkt przyznawajcie, gdy dysk zatrzyma się wewnątrz pola.
Krok dalej: po trzech udanych podaniach każda osoba cofa się o krok. Po dwóch nieudanych wracacie bliżej. Zakończcie rundę, zanim rzuty zaczną wymagać dużej siły.

W zabawie w celność druga osoba powinna czekać z boku, poza torem rzutu. Dysk zbierajcie dopiero po zakończeniu próby. Wielkość pola dobierzcie tak, żeby trafienia były osiągalne również dla mniej wprawnego uczestnika.

Większa grupa: koło podań i dwa zespoły

Dla kilku osób proponujemy koło podań. Ustawcie się w luźnym kręgu, a przed rzutem wypowiedzcie imię odbiorcy. Spróbujcie przekazać dysk wszystkim uczestnikom bez upadku. Zmieniajcie kierunek i osobę rozpoczynającą, aby każdy miał podobną liczbę prób.

Jeśli grupa chce więcej ruchu, kolejną propozycją redakcyjną jest gra dwóch zespołów do strefy końcowej. To umowna zabawa parkowa z zasadami ustalonymi na potrzeby spotkania.

Wyznaczcie prostokątne pole i strefę punktową przy każdym jego końcu.
Podzielcie uczestników na dwa zespoły. Osoba z dyskiem stoi, a pozostali szukają miejsca do odebrania podania.
Przyznajcie punkt za złapanie podania w strefie przeciwników.
Po upadku dysku lub rzucie poza granice przekażcie go drugiemu zespołowi.
Ustalcie zakaz kontaktu, wyrywania dysku z dłoni i blokowania ciałem. Początkowo obrońcy mogą jedynie przechwytywać podania.

Dopasujcie trudność do uczestników

Odległość dobierajcie do osoby, która potrzebuje łatwiejszych podań. Dziecko lub początkujący dorosły może stać bliżej, korzystać z większego pola celu albo dostać dodatkową próbę. Zasady ustalcie przed rundą, żeby wszyscy wiedzieli, czego się spodziewać.

Jako prosty plan spotkania proponujemy: najpierw podania w parach, potem jedną zabawę ze wspólnym celem, a na końcu wybraną grę grupową. Jeśli uczestnicy częściej zbierają dysk, niż go łapią, skróćcie dystans. Gdy pojawia się zmęczenie lub spada uwaga, zróbcie przerwę. Nie musicie rozegrać wszystkich wariantów podczas jednego wyjścia.